HomeUncategorized

Fejtoni: Një tregim serbo-shqiptar: Millosheviq hedh poshtë marrëveshjen e Rambujesë (pjesa 19)

Ndërsa konfliktet në Kosovë vazhduan të pandërprera, Grupi i Kontaktit vendosi t'i përfundojë ato me një konferencë paqeje të mbajtur më 6 shkurt

Dita e dytë e shpërndarjes së librave: Destinacioni „ M. Kadriu dhe N.Frashëri „
MUSTAFA: GRATË E LUGINËS PËRBALLEN ME PAMUNDËSI TË PAMERITUARA
Puna e çuditshme e mediave në provincë dhe „ Prapaskenat e një marrëveshjeje „

Ndërsa konfliktet në Kosovë vazhduan të pandërprera, Grupi i Kontaktit vendosi t’i përfundojë ato me një konferencë paqeje të mbajtur më 6 shkurt 1999, në Kështjellën Rambouillet afër Parisit.  Përveç përfaqësuesve të Jugosllavisë dhe shqiptarëve të Kosovës, ndërmjetësuesit e SHBA, Rusisë dhe Bashkimit Evropian morën pjesë në këto negociata.

Dy palëve në konflikt iu ofrua një dokument që parashikon praninë e një numri forcash të KB në Kosovë.  Në fillim të negociatave, shqiptarët e refuzuan dokumentin dhe Millosheviçi ishte gati për ta nënshkruar atë.  Sidoqoftë, pasi të gjitha detajet u përcaktuan pas 17 ditësh dhe lobimi i pashmangshëm ndërkombëtar përfundoi, shqiptarët nënshkruan dokumentin dhe pala serbe refuzoi ta bëjë këtë.  Ishte gjithashtu fundi i përpjekjeve të bashkësisë ndërkombëtare për të zgjidhur paqësisht krizën e Kosovës.

Në atë kohë, shumë gjëra ishin bërë të qarta, prandaj 1,300 vëzhgues të OSBE-së u larguan nga Kosova.  Sidoqoftë, Richard Holbrooke fluturoi për në Beograd për herë të fundit më 22 Mars dhe i ofroi Millosheviçit shansin e fundit për të pranuar marrëveshjen e Rambujesë.  Millosheviç refuzoi ofertën, Holbrooke u largua nga Beogradi më 23 mars dhe bombardimet e NATO-s filluan më 24 mars.

 

Rambuje, Raçaku, pastaj bombardimet e NATO-s

Bombaedimi i NATO-s në Republikën Federale të Jugosllavisë është operacioni përfundimtar i luftës në Kosovë.  Ndërhyrja e 19 anëtarëve të NATO-s filloi në 24 Mars 1999, në 7.45 pasdite, dhe zgjati për 78 ditë – deri në 10 Qershor të të njëjtit vit.

Ndërhyrja u krye pa miratimin e Këshillit të Sigurimit të KB për shkak të akuzave se forcat serbe të sigurisë po pastronin etnikisht shqiptarët e Kosovës dhe arsyet e menjëhershme të bombardimit ishin masakra në fshatin Reçak dhe refuzimi i delegacionit jugosllav për të nënshkruar marrëveshja në Rambuje.

Avionët e NATO-s filluan sulmet ajrore në caqet ushtarake, për të zgjeruar më vonë në objektet tregtare dhe civile.  Një total prej rreth 900 objektivash u bombarduan – objektet ushtarake, rrugët, fabrikat, shkollat, institucionet shëndetësore, shtëpitë e medias, monumentet e kulturës, kishat dhe manastiret.  Mbi 200 objektiva u goditën me rreth 1.000 bomba thërrmuese me uranium të varfëruar, i cili është një lloj krimi, pasojat e të cilit po përcaktohen.

Numri i viktimave të bombardimeve të NATO-s ende po harmonizohet.  Në varësi të burimit, vlerësimet variojnë midis 1,300 dhe 3,500 banorë të RFJ-së dhe rreth 12,000 u plagosën.  Pas marrëveshjes së Kumanovës, me ushtrinë dhe policinë, më shumë se 200,000 serbë dhe joshqiptarë të tjerë u larguan në Serbinë qendrore.  Në të njëjtën kohë, disa qindra mijëra shqiptarë u larguan, kryesisht në vendet fqinje.  Menjëherë më pas, Serbia ishte vendi me numrin më të madh të refugjatëve dhe personave të zhvendosur brenda në Evropë.

Vijon….

Autor: Radoman Iriq

(Ky tekst nuk paraqet pikëpamjet e FOLonline)

COMMENTS